Aflevering 005 · 11 juli 2026
More to Life
Na vier afleveringen van opbouw, van momentum, van het ene podium dat naar het volgende leidt, doet aflevering 005 iets dat de show nog niet eerder deed. Ze vertraagt.
Na vier afleveringen van opbouw, van momentum, van het ene podium dat naar het volgende leidt, doet aflevering 005 iets dat de show nog niet eerder deed. Ze vertraagt.
Er is deze maand geen gast-dj en geen interview. Er is geen festivalopname, geen hoofdpodium, geen publiek. Wat er wel is, is een uur gebouwd rond één idee, een idee dat sinds het begin onder deze show heeft gelegen zonder ooit hardop gezegd te zijn: er is meer in het leven dan werk en slaap.
De laatste twee afleveringen gingen over stijgen. Van Oranjenacht naar Groovy Tunes, een netwerk van mensen dat deuren opent, een artiest die zich door een scene beweegt. Dat is allemaal echt en niets daarvan wordt teruggedraaid. Maar er is een versie van dat verhaal waarin alleen de volgende boeking, het volgende podium, de volgende stap omhoog telt, en die versie mist iets.
Soms is de juiste zet niet harder duwen. Het is een stap terug doen en kijken naar wat je al hebt.
Daar gaat dit uur over. Niet vertragen omdat het momentum op is, maar bewust vertragen, omdat weten wanneer je gas moet terugnemen onderdeel is van het vak. Een dj die maar één versnelling kent, is niet echt een dj. Een mens ook niet.
Het geluid dat dit idee draagt is Ibiza, en niet toevallig.
Ibiza heeft twee reputaties. De ene is de luide: de superclubs en de peak-time hysterie. De andere is degene die de muzikale identiteit van het eiland eigenlijk heeft gebouwd: het terras, de late namiddag, de zon die veel langer blijft staan dan zou moeten, muziek die er is om een moment vast te houden in plaats van het te laten ontploffen. Balearic in de oorspronkelijke zin. Warmte, geduld, ruimte.
Die tweede versie van Ibiza is waar deze aflevering uit put. De zon blijft hoog staan, dus het ontspannen materiaal blijft op de voorgrond, en de set wordt pas steviger naarmate de avond nadert.
Het opent zacht. Langzaam Ibiza-materiaal, breed en ongehaast, het soort nummer dat niets van de luisteraar vraagt behalve dat die blijft. Van daaruit beweegt het uur geleidelijk. Naarmate de avond aanbreekt, wordt het tempo strakker, komen de drums naar voren, en stijgt de energie. Niet naar een peak-time set, maar naar iets met meer drive dan waar het begon.
Hetzelfde principe als een festivalopeningsslot, maar dan omgekeerd. Op het hoofdpodium van Groovy Tunes was het de taak om een ruimte te bouwen die anderen konden vullen. Hier is het de taak om een ruimte te bouwen waar één luisteraar een uur in kan zitten en er iets lichter uitkomt dan hij erin ging.
En door het hele uur heen: funky disco-grooves. Echte, het soort dat je binnen vier maten herkent, of je de naam nu weet of niet. Disco is de voorouder van alles wat deze show draait, en een uur over genieten van je leven is precies de juiste plek om die afkomst te laten zien.
Het anker van deze aflevering is Duits. Boris Dlugosch, uit Hamburg, en "Keep Pushin'".
Dlugosch is een van de producers die bewezen dat Europese house Chicago of New York niet hoefde na te bootsen om ernaast te kunnen staan. "Keep Pushin'", uitgebracht midden jaren negentig onder de vlag van Booom!, is filter house op zijn gulst: een disco-loop bewerkt tot hij glanst, een vocal die je niet zozeer toezingt als wel meetrekt, en een groove die simpelweg niet moe wordt. Push it, push it on. Elke generatie dj's heeft het sindsdien herontdekt, en dat is de enige echte test die een nummer ooit hoeft te doorstaan.
Er zit een kleine grap in om dit nummer in deze aflevering te zetten, en dat is bewust. Een uur over niet zo hard duwen, verankerd door een nummer dat "Keep Pushin'" heet. Maar de grap lost zichzelf op, want het nummer klinkt nooit als inspanning. Het klinkt als gemak. Het duwt zoals een warme avond duwt, wat wil zeggen: het duwt helemaal niet, het blijft gewoon doorgaan en jij gaat mee.
Aflevering 004 had ook geen gast, omdat die aflevering een live set was. Deze heeft geen gast om een andere reden. Een uur over een stap terug doen, heeft geen andere stem in de ruimte nodig. Het heeft lucht nodig.
The Sessions is altijd een show geweest over relaties, over de mensen die er voor elkaar zijn en een scene vooruithelpen. Dat blijft waar, ook in een maand waarin niemand anders achter de microfoon staat. Sommige maanden documenteert de show een netwerk. Deze maand documenteert ze een stemming.
Het plan vanaf hier is om deze temperatuur vast te houden. Een ontspannen draad die door het programma loopt tot in het hart van de zomer, materiaal voor bij zonsopgang met de avondstijging ingebouwd, een uur dat past bij het seizoen waarin het wordt uitgezonden.
Er komen meer podia, meer boekingen, meer momenten die het vastleggen waard zijn, en de show zal ze vastleggen. Maar op het tempo van een zomer, niet op het tempo van een carrière.
The Sessions wordt gepresenteerd door Tuur en maandelijks uitgezonden op RTV Maastricht en 3Heuvelland.
Playlist
- Tuur - More to Life (Intro Edit)
- Adriatique - Reverie
- Kevin de Vries - Sacred
- Ben Böhmer - Breathing
- Tuur - Heuvelland (unreleased)
- Tuur - Sunset Dub (Closing)